ستاره های سربی فانوسک های خاموش

من و هجوم گریه از یاد تو فراموش

تو بال و پر گرفتی به چشیدن ستاره

دادی منو به خاکه این غربت دوباره

دقیقه های بی تو پرنده های خسته ان

آیینه های خالی دروازه های بسته ان

اگه نرفته بودی جاده پر از ترانه

کوچه پر از غزل بود به سوی تو روانه

اگه نرفته بودی گریه منو نمی برد

پرنده پر نمی سوخت

آیینه چین نمی خورد

اگه نرفته بودی و اگه نرفته بودی

شبانه های بی تو

یعنی حضور گریه

با من نبودن تو یعنی وفور گریه

از تو به آیینه گفتم

از تو به شب رسیدم

نوشتم ات رو گلبرگ تو رو نفس کشیدم

از رفتن تو گفتم

ستاره دربه در شد

شبنم به گریه افتاد پروانه شعله ور شد

اگه نرفته بودی